İlk hastaneye yatışım 2020 8. Ayında oldu. Teşisim şizofreniyim. Toplam 5 kez yatışım oldu. Bu süreçte özgü venim sarsıldı. Elim kolum bağlandı. Vasi atandı. Aradan 6 yıl geçmesine rağmen düşüncelerimde halen dalgalanmalar oluyor. Çok yıprandım hayat yordu.derken şimdi başımıza anksiyete de çıktı. Bazen düzeldiğimi düşünüyorum. Doktorlar bipolar şizofreni arasında git gel yaşıyorlar. Engelli raporu alıp ekpss ye hazırlandım. Daha sonra kamuya atandım. Kimse bana iş vermezken kamuya girmeyi başardım. Şuan 1.5 yıldır kamuda çalışıyorum. Artık çalışmakta istemiyorum. Emekli olup bir köşeye çekilip kendi halimde takılmak istiyorum. İş yeride bazen sıkıyor. Çalıştığım ekipte engelli olan bir benim ve psikolojik engelliyim. İnsanlara ne kadar anlatırsam anlatayım onların beynindeki beni değiştiremiyorum. Artniyeti olan varsa da benim yaşadıklarımı yaşasın inşallah. Emekli olmama 4 yıl 6 ay var eğer rapor oranım düşmezse. Ömürden gidiyor. Tek odağım ve motivasyonum emeklilik. Artık eskisi gibi olamayacağımın farkındayım. Bitmek bilmeyen acılar.
Merhabalar
Engelli haklarına dair tüm içerikten üye olmaksızın yararlanabilirsiniz.
Soru sormak veya üyelere özel forumlarlardan ve özelliklerden yararlanabilmek içinse sitemize üye olmalısınız.
Dikkat!!! Tema lisans bilgilerinize erişilemiyor, lütfen www.xenforo.gen.tr yönetimi ile iletişime geçiniz.
Acılar insanı olgunlaştırır mı?
- Konbuyu başlatan ŞamilBasayev67
- Başlangıç tarihi
Geçmiş olsun abi psikolojik zorlukların damgalanması bizim toplumumuzda ağır bir sıkıntılıdır bizim milletimiz cahil açıklamadan anlamayan insanlar sen emekli olmaya odaklan moralini kimse için bozma ilaçlarını bırakma sürekli doktorunla iletişimde ol
@ŞamilBasayev67, olgunlaştırmıyorsa boşuna acı çekmişsin demektir .
Son düzenleme:
eğer acılara karşı daha dayanıklı hale geldiyseniz olgunlaşmışsınız demektir
@ŞamilBasayev67, lisedenmi atandınız memurmu hizmetlimisiniz
Özgüven eksikligi icin bir sey yapmak gerekiyor. Siz kendinizi daha iyi bilirsiniz ama eksik oldugunuz bir konu ile kendinize yatirim yapin ve kendinizi gelistirin. Ozguven eksik oldukca insanlara beddua edeceksiniz, onlara kin besleyeceksiniz, kiskanacaksiniz vs. Ama buna hic gerek yok, icinizi kemiren kurt gibidir bu, olan size olur. Disa acilmaniz gerekiyor, kendi icinize donup dusun dusun dur, kendi kendine kur, nereye kadar?
Biz hastaligimiz degiliz ve o hastalikla tanimlanamayacak insanlariz. Hastaliginizi kabul edin, tedavinizi olun ama kendinizi hasta olarak tanimlamayin.
Acilar insani olgunlastirir. Bu dunya gecici, saglik da gecici, zevkler de, para pul mal mulk de.
Nacizane tavsiyem ve benim yaptigim, Allah o insanlari kendileri gibi insanlarla sinasin ve benim gibi insanlari da oyle insanlardan korusun demek.
Allah herkesi islah etsin. Engellinin bir yuku zaten var, baska bir yuk yuklememek gerekiyor. Allah da bunu emreder.
Biz hastaligimiz degiliz ve o hastalikla tanimlanamayacak insanlariz. Hastaliginizi kabul edin, tedavinizi olun ama kendinizi hasta olarak tanimlamayin.
Acilar insani olgunlastirir. Bu dunya gecici, saglik da gecici, zevkler de, para pul mal mulk de.
Nacizane tavsiyem ve benim yaptigim, Allah o insanlari kendileri gibi insanlarla sinasin ve benim gibi insanlari da oyle insanlardan korusun demek.
Allah herkesi islah etsin. Engellinin bir yuku zaten var, baska bir yuk yuklememek gerekiyor. Allah da bunu emreder.
@Mustafa788, dediginiz duruma "bilgelik" ya da "olgunluk" diyebiliriz ya da baska bir tanim yapabiliriz ama ozguven eksikligi boyle bir sey degil.
"güçleneyim derken pehlivan oldum" diyordu bir kadın arkadaşım. 
Çektiğin acı kadar olgunlaşırsın diyorlar olgunlaşa olgunlaşa çürüdük bilmiyorlar..
@ŞamilBasayev67, seninle aynı durumdayım. O yüzden destek veremiyorum ama bilmem nedendir yorum yapmak istedim
@Rumeysa-_-, olgunlaşma dan curudum. Bir arkadaşın dediği gibi çektiğim acılar yanıma kâr kaldı
@Rumeysa-_-, olgunlaşma dan curudum. Bir arkadaşın dediği gibi çektiğim acılar yanıma kâr kaldı
Son düzenleme:
Hayır yaralar
Ben 38 yaşına geldim. Evliyim iki çocuğum var. Meslegimde var. Yüksek lisans yaptım. Doktora ders dönemi bitti. Ama her gün başka bişey mi yapsam diye düşünüyorum. Yada başka bir bölümü mu okusam diyorum.
Sigarayı içiyorum pişmanım ve içmiyorum yine canım çekiyor
Sizce bu düşüncelerle yaşamak normal mi? Yoksa doktora mı gitmeliyim
Sigarayı içiyorum pişmanım ve içmiyorum yine canım çekiyor
Sizce bu düşüncelerle yaşamak normal mi? Yoksa doktora mı gitmeliyim
Acılar mı olgunlaştırıyor , yoksa insan yaş aldıkça mı olgunlaşıyor. Bence yaş aldıkça daha çok bilinçlenip olgunlaşıyoruz. Sadece acılara bağlamamak gerekiyor. Zaman kavramı çok değişken . Sürekli aynı düşüncelere sahip değiliz. 20 li yaşlarda farklı idim. 30 lu yaşlarda çok farklı idim. şimdi 40 lı yaşlardayım. Ve çok daha farklı düşünen bir insanım.
Bir ses duyuyordum.Uzun zaman mağruz kaldım.Büyüdüğün zaman şunu yaparsın.Şunu yapma seni tanırlar gibi cümleler vardı.O ses artık yok büyüdüm.Bundan sonra kendi kararımı kendim vermem gerekiyor.Anlatmak istediğim kötü şeyler olduğunu ve neredeyse tamamını değiştiremiyeceğini kabul edince büyüyor olgunlaşıyorsun.
@ŞamilBasayev67 olgunlaşmak için acıya asljnda gerek yok. Düşünen, gördüklerinden duyduklarından ders alan zaten akıllanıp olgunlaşır. Bizler aklımızı kullanmadığımız için yaşadığımız acılarla olgunlaşmaya çalışıyoruz. Ama hayat her acıyı yaşayacak kadar uzun değil. İbret almamız gerekir her şeyden
@ŞamilBasayev67, 
Kamuya atanarak kendini kurtarmışsın. Tebrik ederim. Elaleme muhtaç kalmazsın
Şimdilik hedefin emeklilikse o gün gelene kadar sabret. Belli olmaz ; bir bakarsın güzel bir yaşam dengesi yakalarsın ve işine devam edersin.
Kamuya atanarak kendini kurtarmışsın. Tebrik ederim. Elaleme muhtaç kalmazsınŞimdilik hedefin emeklilikse o gün gelene kadar sabret. Belli olmaz ; bir bakarsın güzel bir yaşam dengesi yakalarsın ve işine devam edersin.
@m.okanoyun, aklını kullanan mı daha cabuk olgunlaşr yoksa kalbini dinleyen mi
Acılar aynı bir hamuru pişiren ateş gibidir. Nasıl ki hamur piştikçe kıvama gelirse insan da acılar ile yandıkça olgunlaşır, kamil insan olur. Tasavvufta dervişler nefsini terbiye etmek için çilehanelere kapanırlardı. Burada önemli olan ise dengeyi muhafaza edebilmekte. Eğer ateş harlı olursa hamur yanar ve yenmeyecek duruma gelir, insan da tahammül sınırı aşan olaylar karşısında daha da kötü durumlara evrilebilir. Ayrıyeten herkesin acı eşiğinin de farklı olduğunu eklemek gerekir. Bir kişiyi aşırı etkileyen bir olay, başka biri üzerinde aynı tesiri göstermeyebilir.
Hayat, ömür boyu bir şeyler öğrenilmeye devam eden bir okul gibi. Nasıl ilkokul ile lise öğrencisi arasında her açıdan büyük farklılıklar var ise, yaşadıklarından ve yaşananlardan ders alan insanlar için de tecrübe anlamında o derece farklar var. Bence acılarla yoğrulmamış bir insanın gerçek manada olgunlaşması da mümkün değildir maalesef.
Hayat, ömür boyu bir şeyler öğrenilmeye devam eden bir okul gibi. Nasıl ilkokul ile lise öğrencisi arasında her açıdan büyük farklılıklar var ise, yaşadıklarından ve yaşananlardan ders alan insanlar için de tecrübe anlamında o derece farklar var. Bence acılarla yoğrulmamış bir insanın gerçek manada olgunlaşması da mümkün değildir maalesef.
İnsanın nefsi azgındır. Bu acılar olmasa insan kibirli, zalim biri olmaya çok meyillidir. Acılar,çaresizlikler insana ne kadar aciz olduğunu. Bir nefeslik ömrü olduğunu hatırlatır. Kötü bir şey olarak görünsede bazen acı çekmek de nimettir.
Asıl tatlı zararlı kilo aldırır, diyabet yapar .
@Staytuned, bende aciz durumdayım %90 engelliyim. Her gün yarınım ne olacak diye kaygı duyuyorum. Acıyı zaten çekerken kimse mutlu olmaz . ama geriye dönüp baktığımızda bize insan olarak bir şeyler kattığını görürüz. Ben önceleri ön yargıyla baktığım insanlara bile o gözle bakmam artık, önce kendi kusurlarımı görür susarım. Kim bilir neler yaşadılarda bu hale geldiler diye düşünürüm. Bazen bizi kısıtlayan hastalıkların bizim için nimet olduğunu düşünüyorum.
